Rumień dłoniowy to zaczerwienienie skóry dłoni, zwykle najbardziej widoczne w obrębie kłębu kciuka i kłębu małego palca, choć tak naprawdę może występować w dowolnej lokalizacji na dłoniach. Ma wiele możliwych przyczyn, zarówno patologicznych, jak i związanych np. z ekspozycją na czynniki drażniące. Diagnostyką i leczeniem problemu najczęściej zajmuje się lekarz dermatolog.
Rumień dłoniowy – przyczyny
Rumień dłoniowy sam w sobie jest objawem nieswoistym, może być zupełnie fizjologiczny, ale może też towarzyszyć chorobom. Bardzo często wskazywać może na:
- ciążę – jest to wówczas powszechna, fizjologiczna zmiana skórna związana m.in. ze zwiększonym poziomem estrogenów i zmianami krążenia;
- choroby wątroby – takie jak marskość wątroby, hemochromatoza, choroba Wilsona, inne przewlekłe choroby wątroby;
- choroby endokrynologiczne – nadczynność tarczycy, cukrzyca, rzadziej inne zaburzenia metaboliczne;
- choroby reumatyczne – przede wszystkim reumatoidalne zapalenie stawów, ale opisywano również związek rumienia dłoniowego z toczniem rumieniowatym układowym i zapaleniami mięśni;
- przyjmowanie niektórych leków, które mogą powodować rumień dłoniowy jako działanie niepożądane – zwłaszcza takich jak topiramat, salbutamol, amiodaron, gemfibrozyl, cholestyramina.
Występowanie rumienia dłoniowego może wskazywać też bezpośrednio na choroby dermatologiczne, np. atopowe zapalenie skóry (AZS), łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) czy egzemę. Niekiedy bywa reakcją alergiczną na środki chemiczne, środki gospodarstwa domowego, kosmetyki (objaw alergii kontaktowej) lub bywa konsekwencją podrażnień skóry. Aby znaleźć dokładną przyczynę zmian skórnych, najlepiej udać się do dermatologa.
Rumień dłoniowy – objawy
Pojęcie „rumień dłoniowy” to ogólna nazwa stosowana w odniesieniu do zmian rumieniowatych, pokrzywek i zaczerwienień występujących w obrębie dłoni. Zmiany te mogą dotyczyć zarówno części grzbietowej, jak i dłoniowej dłoni, różnią się też stopniem zaawansowania, wielkością i objawami dodatkowymi. Obraz kliniczny może wiele powiedzieć o możliwych przyczynach rumienia dłoniowego, co z kolei jest kluczowe dla skutecznego leczenia.
Dla rumienia dłoniowego charakterystyczne jest zaczerwienienie skóry dłoni, zwykle obejmuje obie ręce i ma dość symetryczny charakter. Największe nasilenie obserwuje się w obrębie kłębu kciuka i kłębu małego palca. W tych miejscach skóra może być cieplejsza, a zaczerwienienie zwykle blednie po ucisku. Z reguły nie boli i nie swędzi, zwykle nie występują łuszczenie, pęcherze ani wyraźny obrzęk. Pozwala to odróżnić rumień dłoniowy od innych patologii skórnych.
Diagnostyka rumienia dłoniowego
Diagnostyka rozpoczyna się od wywiadu zdrowotnego, często na podstawie samej rozmowy można ustalić względnie możliwe przyczyny omawianej dolegliwości. Dodatkowo lekarze często zlecają badania uzupełniające, takie jak:
- morfologia krwi;
- ALT;
- AST;
- GGTP;
- ALP;
- bilirubina (i inne parametry funkcji wątroby);
- kreatynina;
- ferrytyna;
- glukoza na czczo;
- TSH;
- badania w kierunku WZW B i C.
Biopsja skóry zwykle nie jest potrzebna.
Rumień dłoniowy – leczenie
Leczenie rumienia dłoniowego powinno być przyczynowe. Zatem, jeśli rumień wynika z przyjmowania leku, należy go odstawić (po konsultacji z lekarzem) lub zamienić na inny lek o podobnym działaniu, lecz z inną substancją aktywną. Z kolei jeśli rumień dłoniowy wynika z cukrzycy, niedoczynności tarczycy czy marskości wątroby, leczenie ukierunkowuje się na stabilizację choroby podstawowej. Leczenie ukierunkowuje się na stabilizację choroby podstawowej, najczęściej za pomocą farmakoterapii. Wówczas rumień samoistnie znika. Jeśli jest to rumień idiopatyczny lub dziedziczny i nie ma choroby podstawowej, zwykle nie wymaga leczenia.
Polecane produkty:
|
Omega 3 - czysty olej z Pachnotki zwyczajnej
Olej omega 3 to 100% naturalny produkt pozyskiwany z rośliny o nazwie Pachnotka zwyczajna (Perilla frutescens). Uzupełnia codzienną dietę m.in. w mikroelementy, witaminę E, ... Zobacz więcej... |
Bibliografia
- Tupikowska M., Chlebicka I., Maj J., Rumień wyniosły i długotrwały u młodego mężczyzny współistniejący z autoimmunologicznym zespołem wielogruczołowym typu 3 – opis przypadku, Przegl Dermatol 2015, 102, 326-330.
- https://chorobyrzadkie.gov.pl/pl/choroby-rzadkie/231031.
