Keratynocyty to najliczniej występujące komórki naskórka, stanowiące około 90% całej puli. Odpowiadają między innymi za tworzenie keratyny, czyli białka nadającego skórze wytrzymałość oraz chroniącego przed negatywnie działającymi czynnikami pochodzącymi z zewnątrz. Ich prawidłowe funkcjonowanie ma istotne znaczenie dla utrzymania integralności i właściwości ochronnych naskórka. Keratynocyty uczestniczą również w procesach regeneracji skóry oraz odpowiedzi immunologicznej organizmu.
Keratynocyty – czym są?
Keratynocyty to komórki nabłonkowe naskórka. Występują w jego wszystkich warstwach i stanowią ponad 90% wszystkich komórek naskórka. Innymi komórkami naskórka są:
- melanocyty – dendrytyczne komórki barwnikowe, które występują w warstwie podstawnej naskórka;
- komórki Langerhansa – dendrytyczne komórki układu immunologicznego, które występują głównie w warstwie podstawnej naskórka i warstwie kolczystej;
- komórki Merkla – swoiste receptory czucia, które znajdują się w warstwie podstawnej naskórka.
Wracając do keratynocytów, występują one w każdej warstwie naskórka. W warstwie podstawnej tworzą wyłącznie jeden szereg i mają charakterystyczny, walcowaty kształt. Nowe keratynocyty powstają tutaj z zapasowych komórek prekursorowych, czyli komórek macierzystych. W warstwie kolczystej tworzą wiele rzędów i nie mają zdolności do podziałów. To właśnie one odpowiadają za produkcję wielu substancji, m.in. profilagryny i inwolukryny. Keratynocyty w warstwie ziarnistej tworzą 1-2 rzędy, wytwarzają ziarna zawierające swoiste białka i glikolipidy, które po uwolnieniu do przestrzeni międzykomórkowej tworzą cienką błonę nazywaną barierą Reina. Z kolei w warstwie rogowej znajduje się kilka rzędów martwych, mocno spłaszczonych keratynocytów nazywanych korneocytami.
Keratynocyty – jak powstają?
Keratynocyty powstają w naskórku wskutek mitozy komórek prekursorowych, komórek macierzystych. Znajdują się one w warstwie podstawnej naskórka. Po podziale jedna komórka potomna zostaje komórką macierzystą, a druga traci kontakt z błoną podstawną, migruje ku górze i zaczyna się różnicować.
Szacuje się, że czas przejścia keratynocytu z warstwy podstawnej do warstwy rogowej wynosi około 28-30 dni. Jednak w przebiegu niektórych patologii zdrowotnych czas ten może ulec wydłużeniu lub znacznie się skrócić, mowa np. o raku podstawnokomórkowym, AZS czy łuszczycy.
Zobacz również: Rola warstwy rogowej.
Keratynocyty – funkcje
Keratynocyty odpowiadają przede wszystkim za:
- produkcję keratyny, swoistych białek skóry (takich jak profilagryny, lorykryny czy inwolukryny), swoistych glikolipidów, defensyn (peptydowe antybiotyki), witaminy D;
- tworzenie bariery ochronnej skóry – zabezpieczają ją przed toksynami, zanieczyszczeniami, nadmiernym promieniowaniem słonecznym, patogenami;
- ograniczanie przeznaskórkowej utraty wody;
- uczestnictwo w procesach odnowy naskórka, np. w momencie jego uszkodzenia lub naturalnego łuszczenia się.
To jedne z najważniejszych komórek skóry.
Keratynocyty – podsumowanie
Keratynocyty to podstawowe i najliczniejsze komórki naskórka, czyli zewnętrznej warstwy skóry. Tworzą się w jego najgłębszej warstwie, po czym, wraz z upływem czasu, przemieszczają się w kierunku powierzchni skóry, stopniowo dojrzewając. Wytwarzają keratynę, która wzmacnia naskórek i chroni skórę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Keratynocyty tworzą również barierę ochronną ograniczającą utratę wody oraz utrudniającą wnikanie patogenów chorobotwórczych i szkodliwych substancji do wnętrza ciała. Biorą udział w procesach odpornościowych i regeneracji skóry. Ostatecznie obumierają i zostają usunięte z powierzchni skóry w procesie złuszczania, co trwa około 28 dni.
Polecane produkty:
|
Chlorella 100% naturalna
Chlorella w tabletkach to naturalna alga z rozerwaną ścianą komórkową (chroniona patentem) w postaci suplementu diety. Została wytworzona wyłącznie z suszonych, jednokomórkowych mikroskopijnych alg. Pomaga m.in. wyeliminować metale ciężkie z organizmu ... Zobacz więcej... |
Bibliografia
- Zarzecka J., Zapała J., Drukała J., Rola keratynocytów w zachowaniu ciągłości nabłonka błony śluzowej jamy ustnej. Część II, Przegląd Lekarski, 8/2005.
- Silverthorn D., Fizjologia człowieka, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2018.
- Bochenek A., Reicher M., Anatomia człowieka, repetytorium, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2012.
