Małopłytkowość

Spis treści

Koenzym Q10 promocja

Koenzym Q10

Małopłytkowość (łac. thrombocytopenia) to patologiczny stan, w którym liczba płytek krwi (czyli trombocytów) spada poniżej 150 000/ul. Szacuje się, że takie wartości dotyczą do 5% zdrowej populacji, jednak częściej mają przyczyny patologiczne. Trombocyty pełnią w ustroju niezwykle ważną funkcję, umożliwiają prawidłowy przebieg procesów krzepnięcia. Jeśli ich zabraknie, pierwszym niepokojącym objawem będzie wydłużenie czasu gojenia się ran i nadmierne krwawienia.

Małopłytkowość

Małopłytkowość – przyczyny

Do głównych przyczyn zbyt niskiego poziomu płytek krwi zaliczamy:

  • obniżenie liczby megakariocytów w szpiku kostnym bądź zmniejszenie produkcji płytek krwi z jakiegokolwiek innego powodu, prowadzi to do tzw. małopłytkowości centralnej;
  • zbyt szybkie usuwanie płytek krwi z krwiobiegu w efekcie obecności przeciwciał przeciwpłytkowych (tzw. małopłytkowości obwodowe) lub w efekcie działania czynników nieimmunologicznych (tzw. małopłytkowości autoimmunologiczne);
  • nieodpowiedni rozdział trombocytów w organizmie;
  • rozcieńczenie trombocytów.

Małopłytkowość centralna wrodzona może być diagnozowana przy:

  • wrodzonej hipoplazji megakariocytowej;
  • niedokrwistości Fanconiego;
  • dziedzicznej małopłytkowości związanej z zaburzeniami dojrzewania megakariocytów;
  • zespole Alporta.

Znacznie częściej obserwujemy małopłytkowość centralną nabytą, będącą konsekwencją następujących chorób:

  • zakażenia wirusowe;
  • niedobory witamin z grupy B, przede wszystkim kwasu foliowego oraz witaminy B12;
  • alkoholizm;
  • zwłóknienie lub nacieczenie szpiku kostnego;
  • niedokrwistość aplastyczna;
  • narażenie na nadmiar promieniowania jonizującego;
  • przewlekłe przyjmowanie niektórych leków, np. mielosupresyjnych.

Małopłytkowości obwodowe immunologiczne mogą wynikać z:

Sklep Spirulina
Sklep Spirulina
  • immunologicznej plamicy małopłytkowej;
  • plamicy poprzetoczeniowej;
  • zakażeń;
  • chorób autoimmunologicznych;
  • chłoniaków złośliwych;
  • przeszczepu szpiku kostnego;
  • ciąży.

Natomiast małopłytkowości obwodowe nieimmunologiczne mogą być konsekwencją:

  • zakrzepowej plamicy małopłytkowej;
  • zespołu hemolityczno-mocznicowego;
  • zespołu rozsianego krzepnięcia wewnątrznaczyniowego;
  • niektórych chorób sercowo-naczyniowych.

Poszukując przyczyn małopłytkowości należy wykluczyć na wstępie małopłytkowość rzekomą, będącą wyłącznie błędem laboratoryjnym, wynikającym z aglutynacji trombocytów we krwi pobranej do probówki z EDTA. Ma to miejsce w 0,2% przypadków osób zdrowych.

Objawy małopłytkowości

Małopłytkowość najczęściej objawia się występowaniem skaz krwotocznych, zwłaszcza wtedy, gdy ilość trombocytów we krwi spada aż poniżej 30 000/ul. Charakterystyczne są wówczas krwawienia skórno-śluzówkowe. Drobne wybroczyny lokalizują się na skórze tułowia, kończyn górnych i dolnych, znacznie rzadziej na twarzy czy błonach śluzowych. Dodatkowo pojawiają się częste krwawienia z nosa czy z dziąseł, a w przypadku kobiet także z dróg rodnych. Osoba chora ma większą skłonność do siniaków.

Ciężkimi powikłaniami małopłytkowości są krwawienia śródczaszkowe i z przewodu pokarmowego. Oba rodzaje mogą stanowić zagrożenie życia. Można je podejrzewać np. w momencie wystąpienia zawrotów głowy, drętwienia kończyn, niedowładów czy zaburzeń mowy. Niebezpieczne są również krwawe wymioty z przewodu pokarmowego oraz smoliste stolce.

Małopłytkowość – leczenie

Leczenie małopłytkowości ściśle zależy od przyczyny, która ją spowodowała. Przykładowo, jeśli wynika ona z uszkodzenia szpiku kostnego wskutek procesów nowotworowych, konieczne jest jak najszybsze rozpoczęcie leczenia onkologicznego. W sytuacjach zagrożenia krwotokiem pacjentom przetacza się koncentraty krwinek płytkowych. Wówczas małopłytkowość ustępuje po całkowitej regeneracji szpiku. Z kolei małopłytkowości o łagodnym przebiegu (zwłaszcza genetyczne) mogą wcale nie wymagać leczenia. Wszystko zależy od czynników indywidualnych, dlatego wizyta u lekarza specjalisty staje się konieczna. Można wspomagać się metodami naturalnymi, do których zaliczymy suplementację witaminy B12, witaminy K i kwasu foliowego.

W momencie podejrzenia małopłytkowości należy udać się do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, który wypisze skierowanie na badania morfologiczne krwi. Można również wykonać je prywatnie. Diagnozowaniem i leczeniem małopłytkowości zajmuje się lekarz hematolog.



Polecane produkty:

Bibliografia

  1. Zawilska K., Pierwotna małopłytkowość immunologiczna – początek ery agonistów receptora trombopoetyny, Postępy Nauk Medycznych, 7/2011.
  2. Hudzik B., Wasilewski J., Małopłytkowość poheparynowa, Folia Cardiologica, 2/2013.
  3. Pluta J., Trzebicki J., Małopłytkowość – najczęstsze zaburzenia hemostazy na OIT, Viaria Medica, 3/2019.
  4. Szczeklik A., Choroby wewnętrzne, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków 2016.

Zapisz się do newslettera!

Kategorie wpisów

Najpopularniejsze w Zdrowie

Zostań z nami

Polecane artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.